Delicious
Digg
Facebook
Twitter
Yahoo!
Technorati
សៅរ៍ 25 កុម្ភៈ 2012
ដំណោះស្រាយវិវាទដីធ្លី និងបញ្ហាកម្មករកាត់ដេរ ជារឿងស្លាប់រស់ !
អ្នកភូមិបឹងកក់បន្តការតវ៉ា តែអាជ្ញាធរបំបែក និងចាប់ខ្លួនតំណាងអ្នកភូមិ
©វណ្ណារ៉ា
រយៈពេលចុងក្រោយនេះ ទំនាស់ដីធ្លីហាក់ដូចជាកាន់តែមានសភាពស្រួចស្រាល់ជាងមុនជាលំដាប់។ កសិករដែលបាត់បង់ដីធ្លីបានបង្កើនសកម្មភាពតវ៉ារបស់ខ្លួនរឹតតែខ្លាំងក្លាជាងមុនដោយពួកគេហ៊ានចេញមុខតតាំងជាមួយអាជ្ញាធរ ឬនាំគ្នាបិទផ្លូវជាតិសំខាន់ៗដើម្បីដាក់សម្ពាធលើអាជ្ញាធរឲ្យដោះស្រាយបញ្ហា។ ស្របពេលជាមួយគ្នានេះដែរ កម្មករក្នុងវិស័យវាយនភណ្ឌក៏កាន់តែបានបង្កើនការទាមទាររបស់ខ្លួនខ្លាំងជាងមុនដែរដែលធ្វើឲ្យអំពើហិង្សាបានកើតឡើងជាញឹកញាប់។ ទោះបីជាវាមិនមែនជាបញ្ហាទូទៅ ប៉ុន្តែ បើគេពិនិត្យឲ្យស៊ីជម្រៅមែនទែន បញ្ហាទាំងពីរបានកើតចេញពីស្រទាប់កសិករ និងកម្មករដែលជាស្រទាប់អ្នកក្រីក្រ។ នេះជាសញ្ញានៃគ្រោះថ្នាក់ដែលគេមិនអាចបណ្តែតបណ្តោយបានឡើយ។
ទំនាស់ដីធ្លីមិនមែនជារឿងថ្មីទេ រីឯបញ្ហាដែលកើតឡើងក្នុងរោងចក្រកាត់ដេរក៏រឹតតែមិនមែនជារឿងថ្មីទៅទៀត។ ម្យ៉ាងទៀត បើមើលមួយភ្លែត បញ្ហាហាក់បានធូរស្បើយទៅវិញហើយបើធៀបទៅនឹងកាលពីអំឡុងមួយទសវត្សរ៍មុន។ ក៏ប៉ុន្តែ បញ្ហាដែលអូសបន្លាយរ៉ាំរ៉ៃគ្មានដំណោះស្រាយក៏បានពូតផ្តុំគ្នាបង្កើតបានជាមហារីកសង្គមគួរឲ្យព្រួយបារម្ភ។ ក្រុមអ្នកតាមដានបញ្ហាដីធ្លីនៅកម្ពុជាបានមើលឃើញនិន្នាការវិវឌ្ឍទៅរកស្ថានភាពកាន់តែអាក្រក់ឡើងៗគួរឲ្យព្រួយបារម្ភរយៈពេលចុងក្រោយនេះ។ កសិករដែលមានទំនាស់ដីធ្លីដោះស្រាយមិនចេញបានប្រើប្រាស់គ្រប់មធ្យោបាយដើម្បីការពារដីធ្លីរបស់ពួកគេ។
ដំបូងឡើយ ការប្រឆាំងតវ៉ាបានធ្វើឡើងនៅនឹងកន្លែង តែក្រោយមក ពួកគេលើកគ្នាទៅតវ៉ាដល់សាលាខេត្តឬដល់តុលាការខេត្ត ក្រុងឬក៏លើកគ្នាមកតវ៉ាមុខផ្ទះនាយករដ្ឋមន្ត្រីនៅភ្នំពេញ។ ចុងក្រោយនេះ ការបិទផ្លូវជាតិដើម្បីដាក់សម្ពាធលើអាជ្ញាធរគឺជាមធ្យោបាយពេញនិយមថ្មីមួយ។ ថ្មីជាងនេះទៅទៀត គឺការចាប់មន្ត្រីប៉ូលិស ទាហានដែលការពារដីឲ្យក្រុមហ៊ុនធ្វើជាចំណាប់ខ្មាំងដូចជាអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅរតនគិរីក្នុងសប្តាហ៍នេះជាឧទាហរណ៍ស្រាប់។ នេះសបញ្ជាក់ឲ្យឃើញថា ទំនាស់ដីធ្លីដែលដោះស្រាយមិនចេញកាន់តែធ្វើឲ្យកសិករអស់សង្ឃឹមនិងបង្កើនការតវ៉ារបស់ពួកគេកាន់តែខ្លាំងឡើងៗជាលំដាប់។ ស្របពេលជាមួយគ្នានេះ កម្រិតនៃប្រតិកម្មរបស់កម្មករក៏បានកើនកម្តៅជាងមុនដែរ។ ជាក់ស្តែង អំពើហិង្សានៅក្នុងខេត្តស្វាយរៀង និងខេត្តកំពង់ចាមនៅក្នុងសប្តាហ៍នេះជាឧទាហរណ៍ជាក់ស្តែង។
អ្វីដែលគួរឲ្យកត់សម្គាល់នោះគឺ បញ្ហាបានកើតឡើងចេញពីស្រទាប់កសិករ និងកម្មករដែលជាស្រទាប់អ្នកក្រីក្រជាងគេនៅក្នុងសង្គម។ ចូរកុំភ្លេចថា កសិកររស់ដោយសារដី រីឯកម្មករវិញគឺរស់ដោយសារប្រាក់ខែដ៏ស្តួចស្តើងដែលបានមកពីបរិយាកាសការងារដ៏តានតឹង។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលកសិករបាត់ដី និងនៅពេលដែលកម្មករទ្រាំនឹងលក្ខខណ្ឌការងារលែងបាន ពួកគេគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅតែពីធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដើម្បីការពារដីនោះឡើយបើទោះជាត្រូវប្រើមធ្យោបាយអាក្រក់យ៉ាងណាក៏ដោយ។ ព្រឹត្តិការណ៍នៅសំឡូតកាលពីចុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៦៧ ក៏អាចជាបទពិសោធន៍មួយដែរ។
ពិតហើយថា ការអភិវឌ្ឍន៍ប្រទេសជារឿងសំខាន់មួយជាពិសេសប្រទេសដែលទើបតែងើបចេញពីភាពខ្ទេចខ្ទាំដូចកម្ពុជា។ ប៉ុន្តែ ការថែរក្សាសន្តិសុខផ្លូវចិត្តរបស់ប្រជាពលរដ្ឋរឹតតែសំខាន់ជាងនេះទៅទៀតនៅក្នុងបរិបទដែលពលរដ្ឋខ្មែរជាទូទៅបានទទួលរងការគ្រាំគ្រាខាងស្មារតីយ៉ាងដំណំរួចទៅហើយកាលពីសម័យខ្មែរក្រហម។ បច្ចុប្បន្ននេះ ពាក្យថាអភិវឌ្ឍន៍បានក្លាយជា«បិសាច»បន្លាចកសិករជាច្រើន ក៏ដូចជាសហគមន៍អ្នកក្រីក្រក្នុងទីក្រុងមួយចំនួនដែរ។
រហូតមកដល់ពេលនេះ រដ្ឋាភិបាលបានផ្តល់ដីសម្បទានសេដ្ឋកិច្ចឲ្យក្រុមហ៊ុនឯកជនជាង២លានហិកតានៅទូទាំងប្រទេសដែលធ្វើឲ្យប៉ះពាល់ដល់កសិករជាង៣០គ្រួសារ។ នេះបើយោងតាមរបាយការណ៍របស់អង្គការសង្គមស៊ីវិល។ នៅក្នុងវិស័យវាយនភណ្ឌវិញក៏មានកម្មករជាង៣០ម៉ឺននាក់កំពុងបំពេញការងារដែរដែលក្នុងចំណោមពួកគេ ភាគច្រើនលើសលប់គឺជាកូនអ្នកជនបទពោលជាគឺកូនកសិករនេះឯង។ ដូច្នេះ បញ្ហាដីធ្លី ក៏ដូចជាបញ្ហានៅក្នុងរោងចក្រដែរ គឺជាបន្ទុកធ្ងន់ធ្ងរសម្រាប់ក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេ។
ក្នុងន័យនេះ ដំណោះស្រាយបញ្ហាដីធ្លី និងវិវាទការងាររបស់កម្មកររោងចក្រគឺជាបញ្ហាស្លាប់រស់ដែលត្រូវដោះស្រាយឲ្យខាងតែបាន។ ដំណោះស្រាយបញ្ហាទាំងពីរនេះហាក់ដូចជាយឺតពេលបន្តិច ប៉ុន្តែ ក៏មិនទាន់ហួសពេលនៅឡើយ ហើយការដោះស្រាយបញ្ហានេះទៀតសោតក៏មិនហួសពីសមត្ថភាពរបស់រដ្ឋាភិបាលដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញការបណ្តែតបណ្តោយគឺជាកំហុសឆ្គងដ៏ធំធេងមួយដែលផលវិបាករបស់វាក៏ពិបាកនឹងប៉ាន់ស្មានដែរ៕
ទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះដែរ :
ស្តាប់ការផ្សាយមុនៗ
សេវា វិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិ
អត្ថបទដែលពេញនិយមជាងគេ
អត្ថាធិប្បាយ
ប្រតិកម្មជុំវិញអត្ថបទនេះ