ជំនឿលើ«បុណ្យបារមី»នៅតែពេញនិយមសម្រាប់សង្គមកម្ពុជា

ទស្សនៈព្រឹត្តិការណ៍នយោបាយខ្មែរ

ពុធ 24 តុលា 2012

ជំនឿលើ«បុណ្យបារមី»នៅតែពេញនិយមសម្រាប់សង្គមកម្ពុជា

ស្តាប់ (04:36)

បញ្ចូលទៅក្នុង Playlist របស់ខ្ញុំ

ចម្លងទុក

Embed

ហ្វូងមហាជនមកចូលរួមគោរពព្រះបរមសពសម្តេចឪ នរោត្តម សីហនុ

ដោយ ប៉ែន បូណា

រយៈពេល៧ថ្ងៃនៃការកាន់ទុក្ខសម្រាប់ការសោយទិវង្គតរបស់អតីតព្រះមហាក្សត្រ នរោត្តម សីហនុ បានដល់ទីបញ្ចប់ហើយ កាលពីល្ងាចថ្ងៃទី២៣តុលា។ ពិធីជួបជុំសូត្រធម៌ដ៏ធំមួយត្រូវបានរៀបចំធ្វើឡើងនៅមុខព្រះបរមរាជវាំងដោយមានព្រះសង្ឃ១ម៉ឺនអង្គ និងពលរដ្ឋមកពីគ្រប់ទិសទីចំនួនជាង ១០ ម៉ឺននាក់។ នេះសបញ្ជាក់ឲ្យឃើញថា ប្រជាប្រិយភាពរបស់សម្តេចឳ មានសភាពធំធេងខ្លាំងណាស់នៅក្នុងចំណោមប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ។ ប្រជាប្រិយភាពដ៏ខ្លាំងក្លានេះត្រូវគេមើលឃើញថា បានមកពីអានុភាពពីរយ៉ាង គឺភាពប៉ិនប្រសប់ក្នុងការដឹកនាំ និងជំនឿលើបុណ្យបារមីរបស់ព្រះអង្គ។

មានព្រឹត្តិការណ៍ច្រើនយ៉ាងណាស់ដែលបានកើតឡើងចាប់តាំងពីការសោយទិវង្គតរបស់ព្រះមហាវីរក្សត្រសម្តេចព្រះ នរោត្តម សីហនុ ហើយដែលគេអាចលើកយកពន្យល់បានអំពីប្រជាប្រិយភាពដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះអង្គ។

សម្រាប់ក្រុមអ្នកវិភាគព្រឹត្តិការណ៍សង្គម និងនយោបាយប្រទេសកម្ពុជា ប្រជាប្រិយភាពដល់កម្រិតកំពូលរបស់អ្នកដឹកនាំ (និយាយជារួម) និងរបស់សម្តេចព្រះ នរោត្តម សីហនុ (និយាយដោយឡែក) កើតឡើងដោយសារអានុភាពពីរគឺ ទី១ជា «អានុភាពក្នុងខ្លួន» គឺទេពកោសល្យក្នុងការដឹកនាំដែលអាចឆ្លើយតបនឹងសេចក្តីត្រូវការរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ។ ទី២គឺជា«អានុភាពក្រៅខ្លួន» គឺជំនឿរបស់ប្រជារាស្ត្រខ្មែរដែលថាព្រះអង្គជាក្សត្រដែលមាន«បុណ្យបារមី»។

ជាការពិតណាស់ សម្តេចឳជាអង្គព្រះមហាក្សត្រ និងជាអ្នកដឹកនាំដ៏មានទេពកោសល្យម្នាក់ដែលពិបាកនឹងមានអ្នកណាធ្វើដូច។ ទេពកោសល្យពិសេសរបស់ព្រះអង្គគឺការចេះដាក់ខ្លួននៅកៀកកិតជាមួយប្រជារាស្ត្រសាមញ្ញ។ ក្នុងនាមជាមហាក្សត្រ និងជាអ្នកដឹកនាំ ព្រះអង្គបានបង្ហាញឲ្យប្រជារាស្ត្របានឃើញថា ទ្រង់មិនប្រកាន់ខ្លួនថាជាក្សត្រដែលត្រូវនៅពីលើខ្ពស់ផុតពីប្រជារាស្ត្រឡើយ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គបានដាក់ខ្លួនឲ្យនៅជាប់នឹងប្រជារាស្ត្រជានិច្ច។ ម្យ៉ាងទៀត សមិទ្ធផលធំៗដែលព្រះអង្គសម្រេចបានសម្រាប់ប្រទេសជាតិ និងប្រជារាស្ត្រ គឺជាតឹកតាងមិនអាចប្រកែកបាន។ នេះជាសមត្ថភាពដែលកើតចេញពីការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ព្រះអង្គក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំ។

ប៉ុន្តែ ទន្ទឹមនឹងនោះដែរ សម្តេចព្រះ នរោត្តម សីហនុ ត្រូវបានពលរដ្ឋខ្មែរជាទូទៅជឿថា ជាអ្នកមាន«បុណ្យបារមី»លើសពីមនុស្សធម្មតា។ ជំនឿនេះហើយដែលបានបន្ថែមប្រជាប្រិយភាពដល់ព្រះអង្គកាន់តែខ្លាំងឡើងថែមទៀត។មានហេតុការណ៍ច្រើនយ៉ាងណាស់ដែលគេអាចលើកជាឧទាហរណ៍បញ្ជាក់ពីនេះបាន។ ជាក់ស្តែង តាំងពីព្រះអង្គស្ថិតនៅជាអ្នកដឹកនាំសង្គមរាស្ត្រនិយម ពលរដ្ឋខ្មែរជាទូទៅជឿថា ពេលដែលព្រះអង្គយាងចេញទៅទីណាម្តងៗ មេឃក៏ចាប់ផ្តើមស្រទំគ្មានពន្លឺថ្ងៃដែលអនុញ្ញាតឲ្យព្រះអង្គបានបំពេញព្រះរាជបេសកកម្មសួរសុខទុក្ខប្រជារាស្ត្រដោយគ្មានការរំខានពីអាកាសធាតុ។ ហេតុការណ៍នេះត្រូវបានគេជឿថា បណ្តាលមកពីបុណ្យបារមីរបស់ព្រះអង្គ។

ជំនឿបែបនេះនៅតែដិតដាមជាប់យ៉ាងរឹងមាំក្នុងផ្នត់គំនិតពលរដ្ឋខ្មែរជាទូទៅរហូតមកទល់បច្ចុប្បន្នដោយឥតប្រែប្រួល បើទោះបីជាសង្គមមានការវិវឌ្ឍន៍យ៉ាងណាក៏ដោយ។ ជាក់ស្តែង ពេលដែលបានទទួលព័ត៌មានស្តីពីការសោយទិវង្គតរបស់ព្រះអង្គ កាលពីថ្ងៃទី១៥តុលា ពលរដ្ឋខ្មែរជាទូទៅបាននាំគ្នាសម្តែងក្តីរន្ធត់តក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង។ មហាជនរាប់លាននាក់ដែលចេញមកដង្ហែព្រះបរមសពរបស់សម្តេចឳកាលពីថ្ងៃទី១៧តុលា គឺជាឧទាហរណ៍មិនអាចប្រកែកបានអំពីទឹកចិត្តគោរពស្រឡាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅរបស់ពួកគេចំពោះអង្គសម្តេចឳ។

លើសពីនេះ មានហេតុការណ៍មួយចំនួនដែលមហាជនខ្មែរនៅតែចាត់ទុកជា«អព្ភូតហេតុ»ដ៏អស្ចារ្យដែលភ្ជាប់ទៅនឹងបុណ្យបារមីរបស់ព្រះអង្គ។ ឧទាហរណ៍ មហាជនបាននាំគ្នាផ្អើលនិយាយថា មេឃបានប្រែក្លាយជាស្រទំនៅពេលដែលព្រះបរមសពរបស់ទ្រង់បានមកដល់ព្រលានយន្តហោះ។ បន្ទាប់មកទៀត មហាជនទូទាំងប្រទេសបាននាំគ្នាផ្អើលមើលព្រះចន្ទកាលពីយប់ថ្ងៃទី២១តុលា ដោយពួកគេអះអាងថា បានឃើញព្រះភក្ត្រ័សម្តេចឳនៅក្នុងផ្ទៃព្រះចន្ទ។

ទោះជាគ្មានអ្វីមកបញ្ជាក់ឲ្យបានច្បាស់លាស់, ទោះជារឿងពិតឬមិនពិត ? ទោះជាសមហេតុផលឬមិនសម? និង ទោះជាអ្នកខ្លះចាត់ទុកជាជំនឿហួសសម័យ ប៉ុន្តែ នេះជាអ្វីដែលមហាជនខ្មែរជាទូទៅនៅតែជឿយ៉ាងមុតមាំ ហើយជាជំនឿចេញពីបេះដូង។ ដូច្នេះ គេប្រាកដជាអាចនិយាយបានថា ប្រជាប្រិយភាពគ្មានគូប្រៀបរបស់អង្គសម្តេចឳពិតជាបានមកពីអានុភាពក្នុងខ្លួនផង និងក្រៅខ្លួនផងរបស់ព្រះអង្គ។ ជំនឿនេះនៅតែមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងនិងបានចាក់ឬសយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងសង្គមតាំងពីយូរយាណាស់មកហើយ។

ទោះជាពិតឬមិនពិត ប៉ុន្តែ មេដឹកនាំណាដែលអាចទាញយកអានុភាពទាំងពីរយ៉ាងនេះបាន គឺជាអ្នកដែលមានប្រជាប្រិយភាពគ្មានគូប្រដូច។ នេះមានន័យថា សង្គមកម្ពុជាក្នុងសតវត្សរ៍ទី ២១ នេះ នៅតែផ្តល់តម្លៃដល់ជំនឿលើបុណ្យបារមីយ៉ាងខ្លាំងដដែល៕