Delicious
Digg
Facebook
Twitter
Yahoo!
Technorati
សៅរ៍ 04 កុម្ភៈ 2012
សំណុំរឿង០០១បញ្ចប់ដោយសង្ឃឹម!
ឌុចអតីតមេគុកទួលស្លែង
RFI/Sovannara
កាំង ហ្គេចអ៊ាវ ហៅឌុចអតីតប្រធានមន្ទីរសន្តិសុខស២១ ឬហៅថាគុកទួលស្លែងក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម ត្រូវបានតុលាការកំពូល នៃសាលាក្តីខ្មែរក្រហមចេញសាលដីកាស្ថាពរ កាលពីថ្ងៃសុក្រដោយផ្តន្ទាទោសឲ្យជាប់ពន្ធនាគារអស់មួយជីវិត។ សាលដីកានេះបានធ្វើឲ្យជនរងគ្រោះខ្មែរជាទូទៅជាពិសេសជនរងគ្រោះក្នុងគុកទួលស្លែងផ្ទាល់តែម្តងពេញចិត្ត និងអាចទទួលយកបាន៊។ សាលដីកានេះត្រូវគេមើលឃើញថាបានលើកទឹកចិត្តជនរងគ្រោះ និងបានពង្រឹងជំនឿចិត្តរបស់មហាជនទូទៅ ទៅលើសាលាក្តីខ្មែរក្រហមពោល គឺជាការបញ្ចប់ដោយសង្ឃឹម។
ខុសពីសាលក្រមរបស់សាលាដំបូង សាលដីកាស្ថាពររបស់តុលាការកំពូលនៃសាលាក្តីខ្មែរក្រហមប្រឆាំងនឹងកាំង ហេ្គចអ៊ាវ ហៅឌុច បានធ្វើឲ្យពលរដ្ឋខ្មែរជាទូទៅពេញចិត្ត។ ពេញចិត្តដ្បិតជនជាប់ចោទដែលទទួលខុសត្រូវចំពោះទារុណកម្ម និងការកាប់សម្លាប់មនុស្សជាង១ម៉ឺននាក់នៅគុកទួលស្លែងនោះបានទទួលទោសកម្រិតអតិបរមាតាមច្បាប់កម្ពុជាគឺទោសជាប់ពន្ធនាគារអស់មួយជីវិតដែលជាការទន្ទឹងរង់ចាំរបស់ជនរងគ្រោះ ។ ការផ្តន្ទាទោសនេះបានធ្វើឲ្យជនរងគ្រោះហាក់មានអារម្មណ៍ថាពួកគេទទួលបានយុត្តិធម៌។
ជាការពិត បើគិតពីភាពឡូហ្សិក ទម្ងន់ទោសរបស់ឌុចឬរបស់អតីតមេដឹកនាំខ្មែរក្រហមផ្សេងទៀតមិនអាចប្រហាក់ប្រហែលនឹងឃាតករដែលសម្លាប់មនុស្សម្នាក់ឬពីរនាក់បានទេ។ ហេតុនេះហើយបានជាសេចក្តីសម្រេចរបស់អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងដែលបានសម្រេចផ្តន្ទាទោសឌុចឲ្យជាប់ពន្ធនាគារត្រឹម៣៥ឆ្នាំនោះបានធ្វើឲ្យជនរងគ្រោះខកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ សេចក្តីសម្រេចរបស់តុលាការកំពូលបានផ្លាស់ប្តូរស្ថានភាពទាំងស្រុង។ សម្រាប់ក្រុមអ្នកវិភាគនិងតាមដានសាលាក្តីខ្មែរក្រហម សាលដីការបស់អង្គជំនុំជម្រះតុលាការកំពូលមានអត្ថន័យធំធេងសម្រាប់សាលាក្តីចម្រុះមួយនេះ។
អត្ថន័យទី១ សាលដីកានេះបានធ្វើឲ្យជនរងគ្រោះនិងដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីប្រែធាតុពីការខកចិត្តមកជាការពេញចិត្តដ្បិតអ្វីដែលពួកគេទាមទារបានសម្រេចលទ្ធផល។ អត្ថន័យទី២ សាលដីកានេះបានពង្រឹងជំនឿចិត្តរបស់មហាជនទៅលើតុលាការខ្មែរក្រហមឡើងវិញ។ ត្រង់ចំណុចនេះ គេគួរកត់សម្គាល់ថា ក្រោយពីការប្រកាសសាលក្រមកាលពីខែកក្កដាឆ្នាំ២០១០ របស់សាលាដំបូងមហាជនខ្មែរជាទូទៅ ជាពិសេសភាគីដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីបានបាត់បង់ជំនឿយ៉ាងខ្លាំងទៅលើសាលាក្តីដោយសារតែសាលក្រមឌុចបានធ្វើឲ្យពួកគេខកចិត្តឥតឧបមា។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ភាគីដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណីមួយចំនួនជាពិសេសអ្នកដែលរួចរស់ជីវិតពីគុកទួលស្លែងផ្ទាល់តែម្តងមិនសូវជារវីរវល់នឹងសាលាក្តីប៉ុន្មានឡើយ។ ជាក់ស្តែង លោក ជុំ ម៉ី និងលោក ប៊ូ ម៉េង បានចំណាយពេលវេលាតិចតួចប៉ុណ្ណោះជាមួយសាលាក្តីពីព្រោះតែពួកគេអស់ជំនឿថានឹងបានទទួលយុត្តិធម៌ ប៉ុន្តែ ពួកគាត់បែរជាប្រើពេលវេលាកាន់តែច្រើនដើម្បីលក់សៀវភៅជីវៈប្រវត្តិរបស់ខ្លួនទៅឲ្យភ្ញៀវទេសចរបរទេសដើម្បីរកប្រាក់កម្រៃចិញ្ចឹមជីវិត។ ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះស្នាមញញឹម និងក្តីសង្ឃឹមបានវិលមករកពួកគាត់វិញហើយ។
និងអត្ថន័យទី៣ សាលដីការបស់តុលាការកំពូលដែលផ្តន្ទាទោសឌុចដាក់ពន្ធនាគារអស់មួយជីវិតក៏ជាការពញ្ញាក់ស្មារតីដល់បណ្តាប្រទេសអ្នកផ្តល់ជំនួយផងដែរ ពីព្រោះចូរកុំភ្លេចថា ការសាទររបស់ជនរងគ្រោះបានបន្ថែមទម្ងន់ទៅលើសាលាក្តី។ ទម្ងន់នេះមិនត្រឹមតែពង្រឹងជំនឿចិត្តរបស់មហាជនខ្មែរជាទូទៅប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ វាក៏បានពង្រឹងជំនឿចិត្តរបស់ប្រទេសផ្តល់ជំនួយផងដែរ។ គួរកត់សម្គាល់ថា ព្រឹត្តិការណ៍នេះបានកើតឡើងនៅខណៈដែលសាលាក្តីខ្មែរក្រហមកំពុងតែខ្វះថវិកាសម្រាប់បើកឲ្យបុគ្គលិកខាងភាគីកម្ពុជាទាំងស្រុង។
ដូច្នេះ សាលដីកាផ្តន្ទាទោសឌុចពេលនេះគឺជាសូរជួងដាស់ស្មារតីបណ្តាប្រទេសផ្តល់ជំនួយឲ្យភ្ញាក់ពីការរារែកក្នុងការជួយឧបត្ថម្ភថវិកាដល់សាលាក្តីនេះ។ ជាក់ស្តែង ភ្លាមៗក្រោយពីការប្រកាសសាលដីកាឌុច ស្ថានទូតបារាំង និងជប៉ុនប្រចាំទីក្រុងភ្នំពេញបានចេញសេចក្តីថ្លែងការណ៍ភ្លាមៗដែរដោយសម្តែងការគាំទ្រចំពោះសាលដីកានេះ ។ បារាំង និងជប៉ុន ដែលជាសហប្រធាននៃបណ្តាប្រទេសជាមិត្តរបស់សាលាក្តីក៏បានសន្យាថានឹងបន្តគាំទ្រដល់សាលាក្តីខ្មែរក្រហម។ តើទាំងនេះមិនមែនជាសញ្ញាល្អសម្រាប់សាលាក្តីខ្មែរក្រហមទេឬ?
ជាការពិតហើយថា ការកាត់ទោសឌុចដាក់ពន្ធនាគារអស់មួយជីវិតក៏មិនអាចសងអ្វីដែលគាត់បានធ្វើទៅលើជនរងគ្រោះបានដែរ ប៉ុន្តែ ភាពសមរម្យដែលអាចទទួលយកបានគឺជាក្តីប្រាថ្នារបស់ជនរងគ្រោះ។ ឥឡូវនេះ ពួកគេបានទទួលភាពសមរម្យហើយ ហើយសាលាក្តីក៏ហាក់បានធ្វើអ្វីម្យ៉ាងសម្រាប់ជនរងគ្រោះ ក៏ដូចជាសម្រាប់ភាពជឿជាក់មកលើការងាររបស់ខ្លួនដែរ។ បើនិយាយតាមបែបប្រលោមលោកវិញ អ្នកនិពន្ធបានបញ្ចប់សំណុំរឿង០០១ ដោយសង្ឃឹម សម្រាប់អ្នកអានរបស់ខ្លួន៕
ស្តាប់ការផ្សាយមុនៗ
សេវា វិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិ
អត្ថបទដែលពេញនិយមជាងគេ
អត្ថាធិប្បាយ
ប្រតិកម្មជុំវិញអត្ថបទនេះ