
សមាគមប្រជាជាតិអាស៊ីអាគ្នេយ៍ឬហៅកាត់ថា អាស៊ាន គ្រោងនឹងបង្កើតសហគមន៍រួមនៅក្នុងឆ្នាំ២០១៥ខាងមុខនេះ។ ការបង្កើតសហគមន៍រួមនេះនឹងបើកផ្លូវអោយប្រទេសជាសមាជិកទាំងអស់អាចចរាចរទំនិញដោយគ្មានពន្ធគយហើយប្រជាជនអាចធ្វើដំណើរពីប្រទេសមួយទៅប្រទេសមួយផ្សេងទៀតដោយសេរីនិងអាចធ្វើការក្នុងប្រទេសណាក៏បានដែរ។ ប៉ុន្តែសំណួរដែលកំពុងចោទសួរឡើងគឺថាតើប្រទេសកម្ពុជានឹងអាចទទួលបានផលច្រើនពីសហគមន៍រួមនេះឬផ្ទុយទៅវិញកម្ពុជាខាតច្រើនជាងចំណេញ?
សមាគមប្រជាជាតិអាស៊ីអាគ្នេយ៍ឬហៅកាត់ថា អាស៊ាន ត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅឆ្នាំ១៩៦៧នៅក្នុងប្រទេសថៃ។ សមាជិកចាស់របស់អាស៊ានមាន៦ប្រទេសក្នុងនោះមាន៖ ប្រទេសថៃ ប៊្រុយណេ ឥណ្ឌូនេស៊ី សិង្ហបុរី ម៉ាឡេស៊ីនិងហ្វីលីពីន។ រីឯសមាជិក៤ថ្មីមាន៤ប្រទេសដូចជា៖វៀតណាម ឡាវ ភូមានិងប្រទេសកម្ពុជា។ កម្ពុជាគឺជាកូនពៅរបស់អាស៊ានដែលបានសម្រេចចិត្តចូលជាសមាជិកក្រោយគេនៅឆ្នាំ១៩៩៩។
រហូតមកដល់ឆ្នាំ២០១២នេះ មានរយៈពេល១៣ឆ្នាំហើយដែលប្រទេសក្រីក្រកម្ពុជាបានក្លាយជាសមាជិកពេញសិទ្ធិរបស់សមាគមអាស៊ាន។ ក្នុងរយៈពេល១៣ឆ្នាំនេះ ប្រទេសកម្ពុជាបានធ្វើជាប្រធានអាស៊ានពីរដង។ លើកទីមួយនៅឆ្នាំ ២០០២និងលោកទីពីរនៅឆ្នាំ២០១២នេះ។ ឆ្នាំ២០១២ គឺជាឆ្នាំដែលប្រទេសកម្ពុជាដឹកនាំកិច្ចប្រជុំកំពូលអាស៊ានម្តងទៀតនៅខែមេសាខាងមុខនេះ។ កិច្ចប្រជុំកំពូល មេដឹកនាំអាស៊ានមិនទាន់ចាប់ផ្តើមនៅឡើយទេប៉ុន្តែកិច្ចប្រជុំថ្នាក់រដ្ឋមន្ត្រីនានារបស់អាស៊ានបានចាប់ផ្តើមឡើងជាបន្តបន្ទាប់។
កិច្ចប្រជុំកំពូលមេដឹកនាំអាស៊ាននៅឆ្នាំ២០១២នេះគឺជារឿងសំខាន់មួយប៉ុន្តែអ្វីដែលសំខាន់ជាងនេះទៅទៀតនោះគឺសមាគមអាស៊ានទាំងមូលគ្រោងនឹងបង្កើតសហគមន៍អាស៊ានរួមនៅឆ្នាំ២០១៥ខាងមុខនេះ។ មានន័យថា ពេលនោះ ការចរាចរណ៍ទំនិញនិងមនុស្សអាចប្រព្រឹត្តឡើងដោយគ្មានពន្ធគយនិងដោយគ្មានទិដ្ឋាការរវាងប្រទេសជាសមាជិក។ គំនិតបង្កើតសហគមន៍អាស៊ានរួមនេះគឺជាគំនិតល្អប៉ុន្តែសំណួរជាច្រើនបានលើកឡើងថា តើកម្ពុជាដែលជាប្រទេសក្រីក្រជាងគេមួយនៅអាស៊ានអាចទាញប្រយោជន៍បានច្រើនឬក៏ខាតប្រយោជន៍ច្រើនទៅវិញពីសហគមន៍អាស៊ានរួមនេះ?
ទាក់ទងទៅនឹងសំណួរនេះ អ្នកវិភាគសង្គមមួយចំនួនបានពន្យល់ថា ប្រទេសកម្ពុជាប្រឈមនឹងការខាតបង់ច្រើនជាងការទាញបានផលប្រយោជន៍មកវិញ។ ខាតបង់ច្រើនពីព្រោះប្រទេសក្រីក្រកម្ពុជាមិនទាន់មានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការផលិត។ ពេលនោះ ទីផ្សារកម្ពុជាអាចក្លាយទៅជាទីផ្សាររបស់ផលិតផលនៃប្រទេសជាសមាជិកអាស៊ាន។ រីឯផលិតផលខ្មែរប្រហែលជាពិបាកឈរជើងនៅលើទីផ្សាររបស់ខ្លួនថែមទៀត។ ហើយនេះមិនទាន់ទាំងនិយាយអំពីការនាំចេញទៅក្រៅផង។ អ្នកវិភាគនានានិយាយថា ដោយសារតម្លៃថ្លៃនិងស្តង់ដារផ្សេងៗនៅមានកម្រិត ផលិតផលខ្មែរពិតជាពិបាកនាំចេញទៅកាន់ទីផ្សារនៃសមាជិកអាស៊ានដទៃទៀត។
ងាកមកនិយាយពីបញ្ហាលំហូរធនធានមនុស្សវិញ។ នៅឆ្នាំ២០១៥ខាងមុខនេះ ប្រជាជនក្នុងសមាគមអាស៊ានទាំងមូលជាគោលការណ៍នឹងអាចធ្វើដំណើរដោយគ្មានទិដ្ឋាការរវាងប្រទេសនិងប្រទេស។ លើសពីនេះទៅទៀត លំហូរពលកម្មពីប្រទេសមួយទៅប្រទេសមួយនឹងអាចធ្វើឡើងដោយសេរី។ ចំណុចនេះគឺជាក្តីកង្វល់របស់ប្រជាជនកម្ពុជា។
អ្នកវិភាគជាច្រើនបាននិយាយថា កម្លាំងពលកម្មខ្មែរពិតជាមិនអាចប្រកួតប្រជែងជាមួយកម្លាំងពលកម្មនៃប្រទេសថៃ ម៉ាឡេស៊ី សិង្ហបុរី ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី វៀតណាមឬប៊្រុយណេបានទេ។ ពីព្រោះអ្នកជំនាញនៃប្រទេសទាំងនោះ មានចំណេះដឹងជំនាញខ្ពស់ជាងធនធានមនុស្សខ្មែរ។ អ៊ីចឹង នៅពេលអាស៊ានមានសហគមន៍រួម ពេលនោះ អ្នកជំនាញបរទេសទាំងនោះនឹងមានឳកាសកាន់តែច្រើន មានន័យថា ពួកគេអាចមកដណ្ដើមការងារនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាបន្ថែមទៀត។ រីឯ អ្នកជំនាញខ្មែរប្រហែលជាពិបាកនឹងទៅដណ្តើមការងារនៅក្នុងប្រទេសគេណាស់។ ចំណេះដឹងជំនាញរបស់ខ្មែរនៅមានកម្រិតជារឿងម្យ៉ាង ប៉ុន្តែរឿងម្យ៉ាងទៀត គឺដោយសារតម្លៃសញ្ញាបត្រខ្មែរនៅមិនទាន់ត្រូវបានគេអោយតម្លៃនៅឡើយ។
សរុបសេចក្តីមកវិញ ក្នុងរយៈពេលខ្លី ប្រទេសកម្ពុជាពិតជាបាត់បង់ប្រយោជន៍ខ្លះពីការបង្កើតសហគមន៍រួមនេះប៉ុន្តែអ្នកវិភាគនានាអត្ថាធិប្បាយថា ក្នុងរយៈពេលវែង ប្រទេសក្រីក្រកម្ពុជាពិតជានឹងទទួលបានផលត្រលប់មកវិញ។ ផលត្រលប់មកវិញនោះគឺកើតឡើងតាមរយៈការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ប្រទេសកម្ពុជាក្នុងបរិបទការប្រកួតប្រជែងជាសកល។
ការប្រកួតប្រជែងកាត់តែខ្លាំងនឹងជំរុញអោយប្រទេសទន់ខ្សោយកម្ពុជាកាន់តែមានទឹកចិត្តរត់តាមគេ។ ម្យ៉ាងទៀត កម្ពុជានឹងទទួលបានបទពិសោធន៍ពីលំហូរធនធានមនុស្សពីប្រទេសដទៃក្នុងអាស៊ាន។ ទាំងអស់នេះគឺជាចំណុចវិជ្ជមានរបស់កម្ពុជាក្នុងរយៈពេលវែង៕

Delicious
Digg
Facebook
Twitter
Yahoo!
Technorati




អត្ថាធិប្បាយ
ប្រតិកម្មជុំវិញអត្ថបទនេះ